“Pragnęłam wyjść za furtkę ogrodu, podążyć drogą, która obok niej prowadziła, i wyruszyć w Nieznane.”
— Alexandra David-Néel
Z przedmowy do 'Mojej podrozy do Lhasy' (1927), gdzie David-Neel wspomina dziecieca tesknote za odkrywaniem tego, co poza znajomym swiatem. W lutym 1924 roku zostala pierwsza zachodnia kobieta, ktora weszla do Lhasy.
Ta droga za furtka ogrodu przesladowala mnie od dziecka. Nie potrafilam tego nazwac, co mnie ku niej ciagnelo, czulam tylko, ze zostac znaczy powoli umierac. Wiec szlam dalej. W wieku piecdziesieciu pieciu lat weszlam do Lhasy przebrana za zebracke, z twarza oczerniala sadza, ze stopami obtartymi do krwi po miesiacach w sniegu. Wszyscy mowili, ze to niemozliwe. Lekkomyslne. Ja nazywalam to koniecznoscia. Nieznane nigdy nie bylo czyms, za czym gonilam dla chwaly. To bylo jedyne miejsce, w ktorym moglam oddychac.