“Swiat lamie wszystkich, a potem wielu jest silniejszych w miejscach zlaman.”
— Ernest Hemingway
Hemingway napisal to w powiesci Pozegnanie z bronia, opublikowanej w 1929 roku. Pelny fragment brzmi dalej: Ale tych, ktorzy sie nie zlamia, zabija. Wynika to bezposrednio z jego doswiadczenia zranienia w czasie I wojny swiatowej w wieku 18 lat.
Mialem osiemnascie lat, gdy odlamek rozszarpal mi nogi na wloskim froncie. Ponad dwiescie kawalkow metalu zakotwiczonych w ciele. Czlowiek obok mnie zginak. Ja nie. W szpitalu zakochilem sie w pielegniarce, ktora pozniej powiedziala mi, ze mnie nie chce. To zlomalo cos innego. Przez resztze zycia pisalem o ludziach, ktorych swiat lamie i ktorzy odkrywaja, z czego sa zrobieni. Niektorzy staja sie silniejsi tam, gdzie pekli. Inni nigdy sie nie goja. Nie chodzi o to, czy swiat cie zlamie, bo to nieuchronne. Chodzi o to, co wyrosnie w miejscu, gdzie pekles.