“Nie tylko dla lekarzy i filozofow, lecz takze dla kazdego dobrego i prostego czlowieka konieczne jest poznanie madrosci i nauki.”
— Francysk Skaryna
Skaryna zapisal rozne wersje tej mysli w przedmowach do swoich przekladow biblijnych opublikowanych w Pradze miedzy 1517 a 1519 rokiem. Konsekwentnie dowodzil, ze madrosc i wiedza powinny byc dostepne dla wszystkich, a nie zarezerwowane dla wyksztalconej elity. Jego przedmowy naleza do najwczesniejszych przykladow bialoruskiej prozy literackiej i stanowia niezwykle wczesne wezwanie do demokratyzacji wiedzy.
Drukowalem te ksiazki w Pradze, bo w mojej ojczyznie nikt nic nie drukowal. Moj lud nie mial drukowanych ksiazek w jezyku, ktory mogl czytac. Lacina byla dla uczonych. Staro-cerkiewno-slowianski byl dla liturgii. Nikt nie pisal dla kupca, rzemieslnika, matki uczacej swoje dziecko. Przetlumaczylem Biblie na slowa, ktorymi ludzie naprawde sie poslugiwali, i wydawalem ja z wlasnymi komentarzami, bo wierzylem, ze wiedza za zamkiem nie sluzy nikomu. Bylem lekarzem z wyksztalcenia, ale drukarzem z powolania. Prasa drukarska byla najpotezniejszym narzedziem, jakie kiedykolwiek trzymalem w rekach.