“Wszystko co negatywne - presja, wyzwania - to dla mnie szansa, zeby sie wzniesc.”
— Kobe Bryant
Kobe mowil to przez cala kariere, gdy pytano go o przeciwnosci. Mowil dosłownie. Trenowal o czwartej rano, bo sala byla pusta, a bol prywatny. Studiowal nagrania przeciwnikow, az znal ich ruchy zanim je wykonali. Dla Kobe negatywne okolicznosci nie byly przeszkodami. Byly informacja o tym, gdzie naciskac mocniej.
Spudlowal cztery rzuty z rzedu w playoffach w wieku osiemnastu lat. Caly kraj sie smial. Spedzil to lato rzucajac tysiąc rzutow dziennie i nie opuscil ani jednego treningu przez nastepne dwadziescia lat. Zerwal Achillesa w trzydziesci cztery, trafil oba rzuty wolne na zerwanym sciegnie i wrocil. Zerwal bark. Wrocil znowu. W ostatnim meczu, z cialem trzymanym tasm, zdobyl szescdziesiat. Kobe Bryant nie postrzegal presji jako czegos, co trzeba przetrwac. Widzial w niej surowiec. Jesli ciezar na twoich barkach wydaje sie teraz miazdzacy, dobrze. To wlasnie uczyni cie niebezpiecznym.